شاعر : رضا جعفری نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : غزل
رفـتـنـد یک بـه یک هـمـۀ هـمرهـان من من مـانـدم و غــمی که بـریـده امـان من صحبت زچند قطرۀ کوچک گذشته است ابــر بــهـار مــیچـکـد از آســمـان مــن
شیرینتر ازعسـل که شــنـیـدی، بـیا بـبین بــگذار لحـظهای تـو زبان در دهان مـن آهــستــهام بگیــر و در آغــوش خود بـبر بیــرون زده ز سـینهی من استخـوان من خونــم بــه روی سـطح زمین تند میرود تـا زودتـــر تــمــام شــود امــتحــان مـن مـن دل شـکـسته عـمر خـودم را نوشتهام بایــد شکـسـته خـوانـده شـود داستان من